Yazmak için
çok gençtim.
Yazmak için
çok gencim.
Ben Rabb’imin
kuluyum.
Ona hakkıyla
itaat etmek istedim.
O bana ikramda
bulundu.
O beni imtihan
etti.
İkramda
bulunmakta ve imtihan etmekte…
Ben bir ara çok
darlandım.
Hangi işe
niyetlensem,
Kendimi
kendime engel buldum.
Yazmak için
gencim evet;
Bu kadarcık
yaşadıklarımı yazıp,
Bir ömür
kendimi bunlara mahkum etmek için
Fazlasıyla
gencim…
Zaten o güne
kadar neler yapıp ettiysem,
Neler yazıp
çizdiysem,
Neler atıp
tuttuysam…
İşte onlardı
yeni ufuklara açılmama mani olan zincirler.
Sahip
olduklarım ayağımda pranga,
Söylediklerim
dilimde,
Sevdiklerim
gönlümde…
Gönlümde
hüzün, dilim sivri,
Gözlerim itaat
etmez, kulaklarım pek hassas…
Ben kendimi
nereye hapsettim?
Rabb'im ikram
etti,
Ya benim
şükrüm mü eksik?
Rabb'im beni
imtihan etti de,
Onu kendi
bileğime ben zincirledim.
Sen dedim
kendime
Bu ayaklarınla
hangi yol kabul eder seni?
Bu ellerin
neyi işler de işe yarar?
Kulakların
paslı, gözlerin kör.
Bu bedenle mi
amel edip,
Bu fikirlerle
mi eyleyeceksin?
Ya bu paslı
duygular...
O ismini de
bunların sonunda harcayacak mısın?
Annenin sana
yakıştırdığı o güzel ismini…
Zaten
zincirlenmişsin her taraftan.
Daha fazla
yazık etme kendine.
Bak, ben Halim
Zeki, sana bir teklifim var.
Yazılarımın
son noktasını koyunca altına benim imzam atılır.
Kabul…
Başım üstüne
Halim…
Lâkin, satır
aralarında kırdığın kalplerin hesabını, bana sormayacak mı Rabbim?
Halim Zeki
