Bir Metro Yolculuğunda

Bugün bana Hafsa isminde bir kardeşimle tanışmayı nasip eden Rabb’e hamd ederek başlayayım.

Finallerin yaklaşmasıyla birlikte zihindeki yükünü artıran okulun, artan ders notlarıyla birlikte sırt çantasının ağırlığını artırdığı günlerden de bir gün. Eve dönmek için metro kullanılan yılların onuncusu.

Hikayenin kahramanıyla ilk karşılaşmam metroyu beklerken oldu. Kurulduğu arabasındaki keyifle, gezmeden dönüyor olmalıydı. Annesi ve babası ile birlikte. Metroya bindiğim zaman boş yer bulamadı annesi ve babası, ben de karşı tarafa geçip yer açtım rahat etsinler diye. On saniye sonrada yaşlıca bir hanım durdu kardeşimin yanında. Ona baktı, gülümsedi. O ona gülümsedi. Modernceydi teyzesi.

Adını sordu, cevap vermedi kardeşim. Zaten konuştuğu da çok anlaşılmıyordu. Yaşını sordu, parmaklarıyla göstermesini falan istedi. Pek sallamadı kardeşim teyzesini. Sonraları fark ettim suratı asılmaya başlamıştı. Değişik cümleler kuruyordu kardeşime karşı…

“Hiçbir şey öğretmemiş sana annen-baban sana, yaşını bile öğretmemişler.”

“Suç sende değil ki, annende babanda seni de kendilerine benzetecekler.”

Yanlış duyuyor olamazdım. Yanlış duyuyor olmayı ümit ettim ama, belliydi her şey surat ifadelerinden. Tabi size söylemeyi unuttum, kardeşimin annesinin bir tek gözleri gözüküyordu, bir de elleri. Babası da uzun boylu, hemde temiz sakallı…

Burada bir mola verelim hikayeye. Şimdi içinden teyze karakteri ile ilgili kötü düşünceler geçirenler yavaşça sayfayı kapatsınlar. Küfür geçiren var ise civarından, duruma göre bu blogtan uzak durmayı tercih edebilirler.

Beni fark etmesi üç tane on saniye aldı kardeşimin. Baktı, güldü. Güldüm. Güldü. Ceketimle yüzümü kapattım. Baktı. Açtım. Güldü. Babasına baktı “abi” dedi beni gösterdi. Adımı söyledim, “benim bir adım var, seninki ne?”

Babasına baktı, Hafsa olduğunu teyyit ettirdi. “Haabba…” dedi.

“Hatice mi?” dedim. Güldü. “Havsa” dedi.

On dakika muhabbet ettik, tüm şeceremi saydım bana sadece babasının adını söyledi. Hikayenin bu noktasında da hamd etmeli, kızına Hafsa adını koyan Ömer’ler var bu dünyada.

Öncülerden, bir imam bir imame.

İsimlerini miras bırakmışlar bugüne.

Bağlı onların akıbetleri de;

Yine kendi tercihlerine.

Allah Ömer’e ve Hafsa’ya lütf ettiklerini bize de lütfetsin duası ile... Gönlündeki dua dilinde, dilindeki dua elinde olanlardan olmak duası ile…