Şöyle derdim:
Şuydu derdim...
Üzerdi beni ve aynayı, küstüm.
Önümde duran beni yoran yokuş...
Kir pas içindeydi başım ve üstüm.
Sesini duyduğum yine aynı kuş.
Kilitlendi aklım, oldum asabi.
Fırtına gibi çıkıverdim. Bittim...
Cezamı ver; beni burda as abi!
Sarhoş beni tutmadım, sırtından ittim.
Şimdi bakıyorum, karşımda kaçık...
Doğru! Kolay değil kahrını çekmek.
Nefes alıyor, kapı halen açık.
Yaşamaya yeter kuru bir ekmek.
Bendeki beni iyice bir süzdüm.
Sorarım: "Nerede bükülür uzay?"
Mum alevini karanlığa büzdüm.
Şimdi cevap ver, aydınlık dolunay!
Kafamın arkasında oturur o,
Bazen de okumadığım bir kitap.
Bağrışır detone olmuş bir koro;
Bilmez, ev sahibi düşmüştür bitap.
Yüreğim, ormanlar kralı aslan...
Kükrer durmadan idam sehpasında:
"Cesaretin varsa bekleme as lan!"
Yoktur bir B planı kafasında.
Geçen geçti, seçen yol aldı, bağladı.
Kafamda eski sorulu bir silah...
Aynadaki ben alnından ağladı.
Sordum neresi ferah, nerde felah?
Birden duruldum, yalnızım ben ile...
Ve bir ayet; şöyle diyordu bana:
"Kalpler ancak Allah' ın zikri ile
Mutmain olur." gerisi boşuna...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder