Samimiyet

 - Sen Halim Zeki’sin. Niye yazmıyorsun?

- Yazayım tamam

Şimdi bir herif var. Buna uyuz oluyorum ben. Ama kibarlık olacak ya, öyle belli etmiyorum. Güzellikle konuşmaya çalışıyorum. Konuşma öyle sürdü gitti. Bana dedi ki, ben güvenilir bir insan olmasam benle konuşmazmış. Ya ben biliyorum zaten güvenilir bir insan olduğumu... Böyle de diyemezsin ki şimdi. N’olcak?

Ben sana güvenebilir miyim? Hiç kendine bunu sordun mu herif, biz sana niye güvenelim.

Konuya girecek olursam, işte samimiyet kısaca budur. Eğer olmasını tavsiye ettiğin bir şey var ise, onu ilk önce kendinde hayata geçirmen. Güvenden açtık ya konuyu ordan devam edelim haydi. Güven, emniyet…

Bu dedik, bizim topluluğumuzun temelini teşkil edecek. Biz buna inanır bunun için çabalarız dedik mi, dedik. Bunu dedikten sonra yine kaliteli bir davetçinin ağzından sık duyacağımız bir söz daha dedik; “sizi davet ettiğimize ilk teslim olanlar/öncüler biz olmakla emrolunduk.”(krş. Zümer 12) Yani diyorum, ben seni güvenilir olmaya çağırıyorum ya, senden önce ben güvenilir olmakla mükellef gördüm kendimi.

Bunun yanında, yukarıda duyduğum ifadeyi hiç hazmedemiyorum sayın okur. “Ben sana güveniyorum, ondan...” Ya sana kim..? Ne yazık, içimizde böyleleri var işte. Kendileri için hesap kitap sökmez. Kendilerini ne olsa bir doğruya bağlamışlar. Ateş onlara sayılı gün dokunur sonra dokunmaz!! Böyle baktığından olsa gerek, bu kavramlar ile seni yargılamayı biliyor. Bana güvendiğinden benle konuşmuşmuş. O da bir şey mi, ben sana güvenmediğim halde, belki bir yerde anlaşırız diye konuşuyorum seninle.

Farklı üsluplar konuyu zenginleştirir Allah izin verdikçe. Buradan da dersimizi alalım Allah’ın izniyle. Bu dersi size açmadan önce kendime aldım sayın okur. Aldığım ilk ders bu. Bu konuda size güvence verebilirim. Çünkü, dinde ve davette samimiyet esastır. Samimi olan ise, bir laf etti mi, kendisine bakarak eder.

Bitirirken bu yazımızın son dersine gelelim sayın okur. Halim Zeki bu satırları yazdıysa, Halim Zeki’ye değil, kendine bak..!