Zincir Çekirdeği

            Ben aslında Halim Zeki değildim.

Yazmak için çok gençtim.

Yazmak için çok gencim.

Ben Rabb’imin kuluyum.

Ona hakkıyla itaat etmek istedim.

O bana ikramda bulundu.

O beni imtihan etti.

İkramda bulunmakta ve imtihan etmekte…

Ben bir ara çok darlandım.

Hangi işe niyetlensem,

Kendimi kendime engel buldum.

Yazmak için gencim evet;

Bu kadarcık yaşadıklarımı yazıp,

Bir ömür kendimi bunlara mahkum etmek için

Fazlasıyla gencim…

Zaten o güne kadar neler yapıp ettiysem,

Neler yazıp çizdiysem,

Neler atıp tuttuysam…

İşte onlardı yeni ufuklara açılmama mani olan zincirler.

Sahip olduklarım ayağımda pranga,

Söylediklerim dilimde,

Sevdiklerim gönlümde…

Gönlümde hüzün, dilim sivri,

Gözlerim itaat etmez, kulaklarım pek hassas…

Ben kendimi nereye hapsettim?

Rabb'im ikram etti,

Ya benim şükrüm mü eksik?

Rabb'im beni imtihan etti de,

Onu kendi bileğime ben zincirledim.

Sen dedim kendime

Bu ayaklarınla hangi yol kabul eder seni?

Bu ellerin neyi işler de işe yarar?

Kulakların paslı, gözlerin kör.

Bu bedenle mi amel edip,

Bu fikirlerle mi eyleyeceksin?

Ya bu paslı duygular...

O ismini de bunların sonunda harcayacak mısın?

Annenin sana yakıştırdığı o güzel ismini…

Zaten zincirlenmişsin her taraftan.

Daha fazla yazık etme kendine.

Bak, ben Halim Zeki, sana bir teklifim var.

Yazılarımın son noktasını koyunca altına benim imzam atılır.

Kabul…

Başım üstüne Halim…

Lâkin, satır aralarında kırdığın kalplerin hesabını, bana sormayacak mı Rabbim?

Halim Zeki