Boşluk

Düşünmenin yavaşladığı, daha doğrusu, karda yürürcesine titizleştiği, her adımın kendi içinde değerlendirilip biraz daha derine inildiği an; bazen bu geçici dünya telaşı içinde unutup gittiğimiz, belki önemsemediğimiz ve bu halimizle tersi istikamete gidişimize bile sebep olabilecek bir an; kimine göre tefekkür, kimine göre boşluk ve kimine göreyse tüm anlamı taşıyan andır. Ne şekilde değerlendirilirse, o şekle münhasır bir yakalanma zorluğu taşır ve ayrı şeyler olarak görülmesine rağmen birbirine sıkıca kenetlidir.

"Ne için tefekkür etmeliyim" sorusu her bireyin kendi içinde farklı bir cevap bulurken, cevabı aramak için ayrılması gereken vaktin zorunluluğu herkes için aynıdır. Tefekkür için bir boşluğa düşmekten ziyade o boşluğu yakalamak gerekir. Elde etmek ve elle tutup, sıkıca kavramak...

Farz edelim ki düşünmeye başladık ve bir kaç adım ilerledik; bu sırada düşünmekte olduğumuz konunun yanına açılmış, dokunduğumuz anda patlayacak ve kendini oluşturan maddeyi bize bulaştıracak bir çok düşünce balonuyla karşılaşırız. Nasıl olur da düşünmek istediğimiz şeyden birkaç dakika içerisinde sapıvermiş, kendimizi apayrı bir gezegende dolaşır vaziyette bulabiliyoruz. Bu şekilde içinden çıkılmaz bir boşluğa kapılmış oluruz. Boşluğu elde edemedik ve elimizle tutup, sıkıca kavrayamadık...

İstediğimiz konu hakkında düşünmek için bir ön hazırlık gerek. Hayatı boyunca hiç çiçek görmemiş bir insandan çiçekler hakkında tefekküre dalmasını beklemek ne kadar komikse, bir konu hakkında ilimsiz bir şekilde düşünmekte aksine korkunçtur.

Bunun için, önce zaman kontrolünü yani boşluğu yakalamayı öğrenmeyi daha sonra onu neyle dolduracağız sorusuna cevap aramayı değil ikisini bir arada götürmeyi esas almalıyız. Çünkü başıboş vakit belli dönemlerde bize verilen bir istisnadan öte her an içinde bulunduğumuz koşulu oluşturan gerçekliktir ki ona (zamana) yemin edilmiş ve boşlukta (hüsranda) olduğumuz zaten yazılmıştır.

Kurtuluşumuz için bu ilmi almamız, yaşamamız ve anlatmamız elzemdir.