Kibir ve Ezikliğin Çıkmazında

Bir çocuk. Korkmuş…

***

Halim, Efruz gibi şiir yazamıyor diye kızmayın olur mu?

İnsan diyoruz bazı konularda zayıf, bazı konularda güçlü…

Bazen içimdeki Halim diyor;

- Ya hu yaşın kaç senin, her yazında hayat dersi vermeye çalışıyorsun. Efruz’a bak, adam aşık gibi şiirleri yazıyor. Süt içerek yazıyorsun diye yazıya da çocukla girdin ama devamı yok. Sahi, niye korkmuş acaba, onu nerden çıkardın?

O da insanın küçüğü işte bazı konularda zayıf, bazılarında güçlü… Öğrenecek büyüdükçe, insanlarla birlikte yaşamasının gerekliliklerini. Zayıflıkları için yardım isteyecek, güçlü olduğu yerde yardım edecek.

Ama dikkat etmesi gereken bir nokta var tabii. Yardım aldıkça zayıflıkları hususunda, alışabilir zayıflığa. Daha kötüsü, yardım edene bağımlı kalır, itaate kadar yolu var. Zayıflıklarını kötüye gitmeyecek düzeyde muhafaza edebilmeyi öğretmeliyim ona büyürken. İster karantinaya alır, ister görmezden gelir, yöntemi kendisi bulabilir. Ama bunu öğrenirse, bir yardım aldığı vakit idrakine varır ki: Allah Sameddir. Hiçbir şeye muhtaç olmayan Rabbi, insanlara hidayet etmektedir.  Böylece birbirlerine ensar der o insanlar. Bu kağıdın bir yüzü. Yardım eden olduğu konularda, güçlülüğü  durumunda da aynı hassasiyeti gösterebilecek mi? O konuda nasıl bir eğitim yapmalı?

Şimdi belki kendi kendine diyorsundur;

- Zayıflıklar hususunda kendimi eğittiysem dahasına ihtiyacım olmaz ki. Güçlü olduklarımla da idare eder, hayatımı sürerim.

İşte bunlar hep merkeze kendi şahsını koyma belirtileri. Bu durumda içinde bulunduğun duygu: Kibir!

İki tarafını da düşünmen lazım. Birinci dersi uygulamazsan ezilen, itaate sürüklenmiş adamlara dönersin. Sızlanınca yüzüne çarparlar “Allah’ın arzı geniş değil mi, kalkıp gitseydin ya başka yere?”. İkinci dersten kalırsan da, “gerçekten bir sen eksiktin zaten” diyeceğimiz müstekbirlerden biri olur çıkarsın. Mizan önemli, sakın bozma. Değil miydi, ilahi hidayetin yönlendirmesi, iyiliği emreden, kötülükleri zımparalayan, birbiriyle yardımlaşan tek bir ümmet olmamız?