Sorgu VI

Şakağımda kurumuş kanım, sırtımda yırtılan gömleğimle sokaktayım. Etrafta kimse yok. Karanlık, yabancı bir yerdeyim. Saat kaç bilmiyorum. Yanımda ne telefon var ne de cüzdan. Nereye giderim, ne yaparım soruları aklıma gelmeyecek kadar umursamazım. Tanımadığım bir kız yüzünden bir hafta dayak yedim. Oysa tanıdığım bir kızın hatırası kadar acıtmadı. Kaldırımın kenarına çöktüm kaldım. Başım ellerimin arasında, gözüm kapalı.

Ne kadar süre öylece kaldım bilmiyorum. Yanıma bir arabanın yaklaştığını hissettim. Kafamı kaldırdım yan camı indirmeye çalışan adamın yüzünü henüz göremedim. Ve şimdi görüyorum. Kendisine yakıştıramadığım bıyığı ile içimde korku ve umudu bir arada yaşatan o çehre. Ayhan. Acı dolu bir bakışla “Nevzat” diyor. “Ayhan” diyorum “ben sana ne yaptım?”. Gözlerini benden kaçırıyor. Pişman gibi. Ama ben üsteliyorum. “Ne istediniz benden? Zeliha kim?”. Ayhan ses çıkarmıyor. Camını açtığı kapıyı uzanıp açıyor. Bu bir teklif. Geri çevirme lüksüm yok. Hiç bilmediğim bu yerden belkide çıkış biletim. Biniyorum arabaya. Isınmak için camı kapatıyorum. Ayhan’ın bakışları yolda bir noktaya takılmış. Kırık bir sesle “Her şeyi anlatacağım, ama önce affet.” diyor. Sesindeki ciddiyet beni endişelendirse de kabul ediyorum teklifini ve “affettim” diyorum. Arabayla daha önce hiç gitmediğim yollardan geçip Üsküdar’da buluyoruz kendimizi. Güneş doğmak üzere. Deniz kenarındaki büfeden iki simit iki de sıcak çay alıyoruz. Ayhan anlatmaya başlıyor. Ben çayımı yudumluyorum.

-          Liseden sonra akademiye girdim. Ordan mezun olunca istihbarat eğitimi aldım, altı sene güneydoğuda görev yaptım. iki ay önce Suriye’den giren sekiz kişilik bir terörist grubun peşine düştük beşini yakaladık. Üçü elimizden kaçtı. Bombalı eyleme hazırlanıyorlar. Nevzat, içlerinden biri Ayşen. Zeliha kod adıyla eyleme hazırlanıyor…

“Ayşen!”

Bardak elimden düşüyor.

“Zeliha!”

Simit elimden düşüyor.

***

Halim Zeki'nin notu:

Bizleri kırmayarak bu bölümü kaleme alan İlker Sabreder kardeşimize teşekkür ederiz.